تصادف کیهانی در ۱۲۰ میلیون سال نوری

دو کهکشان NGC 2207 (پایینِ راست تصویر) و IC 2163 (بالای چپ) درگیر ادغامی آهسته و گرانشی هستند که به‌طور اتفاقی از دید منظومه‌ی شمسی تقریباً روبه‌رو دیده می‌شود. کهکشان بزرگ‌تر، NGC 2207، بخش عمده‌ی میدان دید را در اختیار دارد و کهکشان کوچک‌تر، IC 2163، روی نواحی بیرونی آن هم‌پوشانی پیدا کرده است.
کشش گرانشی متقابل این دو کهکشان، بازوهای مارپیچی آن‌ها را دچار اعوجاج کرده؛ جریان‌هایی از ستارگان و گاز را کش می‌دهد و در عین حال گاز و غبار را فشرده می‌کند؛ فرایندی که می‌تواند جرقه‌ی تولد ستارگان جدید را بزند. حاصل این تعامل، به گفته‌ی دانشمندان، «شبکه‌ای پیچیده از آشوب» است.
به گزارش پایگاه علمی خبری دانه، به گفته‌ی ناسا، یکی از مأموریت‌های اصلی تلسکوپ جیمز وب، فراهم کردن دیدی شفاف از هسته‌های کهکشان‌های در حال ادغام است؛ داده‌هایی که به شکل‌گیری نسل تازه‌ای از مدل‌ها درباره‌ی تعامل و ادغام کهکشان‌ها کمک می‌کند. NGC 2207 و IC 2163 نمونه‌هایی ایده‌آل برای این هدف به شمار می‌روند.
در این تصویر، داده‌های فروسرخ میانی جیمز وب به رنگ‌های سفید، خاکستری و قرمز دیده می‌شوند و عمدتاً غبار و مواد سردتر موجود در هسته‌ها و بازوهای مارپیچی کهکشان‌ها را نشان می‌دهند. در مقابل، داده‌های پرتو ایکس چاندرا با رنگ آبی نمایش داده شده‌اند و نواحی پرانرژی را برجسته می‌کنند؛ از جمله سامانه‌های دوتایی ستاره‌ای، بقایای ستارگان مرده و مناطقی که انفجار ابرنواخترها در آن‌ها رخ داده است.
این تصویر لایه‌لایه‌ی خیره‌کننده از NGC 2207 و IC 2163 یکی از چهار تصویر ترکیبی مبتنی بر داده‌های چاندراست که هم‌زمان منتشر شده‌اند. سه تصویر دیگر شامل NGC 6334 (ناحیه‌ای ستاره‌زا با کمان‌هایی از گاز و غبار درخشان)، بقایای ابرنواختر G272.2-0.3 (پوسته‌ای در حال گسترش از گاز داغِ گسیل‌کننده‌ی پرتو ایکس) و سامانه‌ی ستاره‌ای R Aquarii است که در آن یک کوتوله‌ی سفید در حال مکش ماده از یک غول سرخ است.
هر یک از این تصاویر، نمای پرانرژی جهان از دید چاندرا را با داده‌هایی از تلسکوپ جیمز وب (پرتاب ۲۰۲۱)، تلسکوپ فضایی هابل (پرتاب ۱۹۹۰)، تلسکوپ اسپیتزر (فعال بین ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۰) و همچنین تلسکوپ‌های زمینی ترکیب کرده‌اند.