ورزش؛ درمانی برای افسردگی

به گزارش پایگاه علمی خبری دانه، بر اساس پژوهشی که نشان می‌دهد ورزش کردن همراه با دیگران بیشترین مزایا را به همراه دارد، فعالیت‌های هوازی مانند دویدن، شنا یا رقص می‌توانند به‌عنوان درمان خط اول برای افسردگی و اضطراب خفیف در نظر گرفته شوند.

روزنامه گاردین در گزارشی تازه شرح می‌دهد که دانشمندان با بررسی مطالعات منتشرشده درباره ارتباط ورزش و سلامت روان، دریافتند برخی از چشمگیرترین بهبودها در میان جوانان و مادران تازه دیده شده است؛ این گروه‌ها به‌طور خاص در برابر مشکلات سلامت روان آسیب‌پذیرتر محسوب می‌شوند.

پژوهشگران بر اساس این مطالعه اعلام کردند، در حالی که ورزش‌های هوازی گروهی به‌عنوان مؤثرترین فعالیت بدنی برای کاهش افسردگی و اضطراب شناخته شدند، برنامه‌های کم‌شدت که تنها چند ماه ادامه داشتند ممکن است برای اضطراب گزینه مناسب‌تری باشند.

نیل مونرو، روان‌شناس دانشگاه جیمز کوک (James Cook University) در این باره به روزنامه گاردین گفت: ورزش می‌تواند اثری مشابه و گاهی حتی قوی‌تر از درمان‌های سنتی داشته باشد. تحرک، به هر شکل و روشی که برای هر فرد مناسب‌تر باشد، می‌تواند به کاهش علائم افسردگی و اضطراب کمک کند.

طی این مطالعه داده‌های ۶۳ مرور علمی که تأثیر ورزش بر افسردگی یا اضطراب نزدیک به ۸۰ هزار داوطلب جمع‌آوری شده بود، باز بررسی شد. هدف این مطالعه، شناسایی اثر ورزش در تمام گروه‌های سنی و همین‌طور در زنان باردار و مادران تازه بود. انواع ورزش‌های بررسی‌شده شامل تمرینات قدرتی، تمرینات هوازی و فعالیت‌های ذهن ‌‌و بدن مانند یوگا و تای‌چی بودند.

نتایج نشان داد ورزش‌های هوازی که ضربان قلب را افزایش می‌دهند بیشترین تأثیر را بر کاهش افسردگی داشتند، در حالی که تمرینات قدرتی و یوگا اثر کمتری نشان دادند؛ روندی مشابه در مورد اضطراب هم دیده شد، اما شدت تأثیر کمتر بود.

بر اساس اعلام سازمان بهداشت جهانی، بیش از ۲۸۰ میلیون نفر در سراسر جهان به افسردگی و ۳۰۱ میلیون نفر به اختلالات اضطرابی مبتلا هستند. در بریتانیا و دیگر کشورها، موارد ابتلا در میان افراد ۱۶ تا ۲۴ سال طی دهه گذشته به‌طور چشمگیری افزایش یافته است. حدود ۱۵ تا ۲۰ درصد از مادران تازه در سال نخست پس از زایمان افسردگی یا اضطراب را تجربه می‌کنند.

گفتنی است، دکتر برندون استابز که در کالج کینگ لندن (King’s College London) درباره ورزش و سلامت روان پژوهش می‌کند، نسبت به این یافته‌ها ابراز احتیاط می‌کند، زیرا بیشتر بر موارد خفیف تکیه داشتند. او در گفتگو با روزنامه گاردین می‌گوید: برای افرادی که علائم خفیف دارند، ورزش می‌تواند به‌طور منطقی به‌عنوان یک گزینه درمان خط اول در نظر گرفته شود. با این حال، هیچ شواهدی از این مطالعه وجود ندارد که نشان دهد افراد باید درمان‌های تثبیت‌شده مانند روان‌درمانی یا دارودرمانی را تغییر دهند یا متوقف کنند.

پروفسور مایکل بلومفیلد روان‌پزشک در (UCL)، در این باره می‌گوید:  خبر خوبی است که ورزش‌های گروهی مانند زومبا می‌توانند برای برخی افراد علائم اضطراب و افسردگی را کاهش دهند؛ احتمالاً با ترکیبی از فعالیت بدنی، ارتباط اجتماعی، سرگرمی، رقص و نظم روزانه. شواهد هم از آن به‌عنوان یک مکمل بالقوه مفید در روند درمان حمایت می‌کند.

با این حال او باور دارد برای بسیاری از افراد مبتلا به افسردگی شدیدتر، شرکت در فعالیت‌های گروهی پرتحرک واقع‌بینانه نیست. او گفت: به همین دلیل ورزش باید به‌عنوان مکملی در کنار درمان‌های روان‌شناختی و دارودرمانی دیده شود، نه جایگزین آن‌ها.