به گزارش پایگاه علمی خبری دانه، در نگاه اول اسکیت روی یخ منطقی به نظر نمیرسد؛ چرا یک تیغه باریک باید سر خوردن روی یخ را آسانتر کند؟ علم پشت این پدیده بهطرز شگفتآوری پیچیده است، اما افراد غیرعلمی مدتها پیش کاربرد عملی آن را کشف کردند.
در این باره روزنامه گاردین در گزارشی کوتاه شرح میدهد ویلیام فیتز استیون در سال 1173میلادی توصیف کرد که مردم لندن چگونه در هوای یخبندان خود را سرگرم میکنند: «گروههایی از جوانان برای بازی روی یخ بیرون میروند. برخی از آنها استخوان ساق پای گاو را به پاهای خود میبندند و آن را به دور مچ خود محکم میکنند و همچون پرندهای در حال پرواز با سرعت حرکت میکنند.»
اکنون برخی از این اسکیتهای استخوانی اولیه در موزه لندن در معرض نمایش اند.
در توضیح اسکیت روی یخ میتوان گفت فشاری که بر سطح کوچکی وارد میشود، یخ را ذوب میکند و در پی آن لایهای لغزنده از آب ایجاد میشود. اما این تنها بخشی از ماجراست. فشار فقط اندکی نقطه ذوب را کاهش میدهد و بخش عمده فرایند به گرمای ناشی از اصطکاک بین تیغه و یخ مربوط میشود. به همین دلیل تیغههای اسکیت کاملاً صاف و آینهای نیستند و بهگونهای طراحی میشوند که میان سر خوردن روان و چسبندگی تعادل برقرار کنند.
احتمالاً الهام اولیه برای ساخت اسکیت از این واقعیت آمده است که یخ سطحی لغزنده دارد. لایهای نازک و نامنظم از مولکولها که روی ساختار بلوری یخ قرار گرفته و مانند یک «مایع شبهگونه» عمل میکند و اصطکاک را کاهش میدهد. همین لایه باعث میشود حتی بدون اسکیت هم بتوان بهراحتی روی یخ سر خورد.
